Laureline Vansteenkiste

Als kind maakte ik verhalen in mijn hoofd.
Als puber krabbelde ik gedichten en gedachtenspinsels in een schriftje.
Als jongvolwassene kocht ik veel schriftjes die grotendeels leeg bleven. Mijn hoofd bleef vol.
Toen kwam ik terecht in een cursus van Ingrid.
Reality check met een hoek af.
Ik bleef bij Ingrid, in de Ardennen, in Frankrijk en nu hier, bij het collectief.
Mijn hoofd blijft vol, het papier blijft niet langer leeg.

 

Ik probeer te schrijven over kleine dingen en grootse mensen, maar soms kruipt bloed waar het niet gaan kan, en worden mensen klein en dingen groot.