Over het Gentse Schrijverscollectief

Sommige schrijvers beginnen een roman met een titel.
Bij anderen komt de titel pas op het laatst.
Een titelloos boek belandt moeilijk in de rekken.
Het kind moet een naam hebben, de lading een vlag.
‘Kán een schrijver werken aan een boek zonder titel?’ vragen mensen soms.
Natuurlijk kan dat. Een écht kind, van vlees en bloed, wordt ook gemaakt voor het een naam heeft!
Of niet?

 

Hoe dan ook … bij onze eerste bundel kwam de titel na het schrijven, en pas tijdens het zoeken naar een geschikte vlag voor onze lading, drong het tot ons door dat we zélf ook nog naamloos waren. ‘Het Zootje Ongeregeld’ hadden we onszelf altijd genoemd, later kortweg ‘Het Zootje’, maar dat klonk zo … tja … zootjesachtig, zullen we maar zeggen.

 

Het Gentse Schrijverscollectief bestaat dus officieel sinds 2007.
Toen brachten we De Zevende Zonde uit, onze eerste bundel.

Naar ons gevoel is het Collectief nog steeds hetzelfde als dat van tien jaar geleden. Onze geschiedenis spreekt dat tegen. Van de ‘we’ van toen blijven nog alleen Griet, Joos en ikzelf over. Het is dus een mythe dat schrjvers vastroesten aan hun bureau. Schrijvers lopen. 
Heen en weer. 
Weg.
Over ... 

Een goed Collectief is in beweging. Soms komt er iemand bij, soms gaat er iemand weg, en toch blijft alles min of meer in evenwicht.
 

Goele ging, Hilde kwam. De nieuwe ‘we’ bracht in 2008 Vleugelzand uit.
Toen maakte Hans C promotie, Lien vertrok naar het einde van de wereld en Bie naar exotische oorden. Els, Frauke , Marianne, Luc, Bruno, Vicky en Sofie maakten hun entree, en schreven - samen met de blijvers - Tussen Woord en Waan. Onze eerste themabundel. Onze eerste bundel ook die kon pronken met een naam voor er één letter op papier stond. Verhalen, geïnspireerd door de tentoonstelling ‘het spel van de Waanzin’ in Museum Guislain.


Daarna werd het ineens woelig. Els verhuisde, Frauke ging een kindje kopen, Bruno, Sofie en Hans F lieten zich opslokken door hun (betaalde) werk. Eriek, Betty en Leentje vulden de rangen aan.
Ter gelegenheid van Gehavend zicht schreven we een verhalenwedstrijd uit met als prijs een entreeticket voor het Collectief. Die wedstrijd werd gewonnen door Nadine Van Meerhaeghe die onze rangen één seizoen kwam vervoegen.
Haar plaats werd direct en met grote gretigheid ingenomen door Samira.


Na de voorstelling van Roggbiv, beslisten Wim en Raf er even tussenuit te muizen voor een sabbatsjaar. Hugo werd – op basis van zijn verdiensten en zijn uiterst respectabele leeftijd - benoemd tot ‘doctor honoris causa', Trees, Barbara, Bart en Lies klopten aan en werden met open armen ontvangen.

 

Helaas, Bart doctoreerde, en verdwaalde in de gangen van de Univ, Leentje werd begraven onder administratieve dossiers van de scholen waar ze lesgeeft. Geen nood. Vlaanderen wemelt van het schrijftalent. We plukten Martine en Dimitri van straat en begonnen aan Betreden op eigen risico. 

 

Blijkbaar hadden we de risico's een beetje onderschat, want die bundel kostte ons Hilde, Vicky, Lies, Samira en Barbara. Wat er met hen gebeurde? Cupido schoot met scherp, en sommige fileproblemen werden onoplosbaar. Daar kwam het ongeveer op neer...
Lang bleven hun stoelen niet onbezet. Nog voor we konden beginnen aan een nieuw project tuimelden Twiggy, Anja, Isha, Veerle en Sofie onze zolder binnen. Nee, niet dezelfde Sofie als die van enige jaren terug. Een gloednieuwe!

 

De nieuwe constellatie is de 'we' van nu.
De ‘we’ die onze schrijfzolder bevolkt en jullie (hopelijk)zal verbazen.  
Een ‘we’ waar we heel blij mee zijn!

 


Ingrid