Nieuwsarchief

WEG - boekpresentatie

             Een man tuurt door het raam van een huis zonder muren. Hij zucht genoegzaam. Wat woon ik hier toch mooi, denkt hij. Die glooiende weilanden. Die rust. En dit huis, dat ik met mijn eigen handen heb gebouwd. Zwaar werk, dat wel, maar het resultaat mag gezien worden.
             De man schrikt op uit zijn overpeinzingen door het geklingel van de bel. De klassieke bronzen scheepsbel verleent een zekere authenticiteit aan het rustieke karakter van de woonst. Althans dat vindt hij zelf.
             Lui sloft de man naar de deur. Hij kijkt naar buiten door het spionnetje en ziet een meisje zonder benen, gevangen in een zeepbel ... 

                     (Dimitri Tronquo)

 

             ‘Ze is nergens, pa is in alle staten,’ zei ik tegen Ellen die achter de toonbank van de dierenwinkel zat. Op haar topje stond een grote aardbei gedrukt.
             Ze knikte begrijpend. ‘We gaan naar mijn kamer.’
             Ik volgde haar, via een deur achter de toonbank, een donkere trap op. Haar vader keek ons nieuwsgierig na.
             Ellens kamer rook naar wierook, het bloemetjesbehang ging schuil achter posters van the Sweet en Michael Landon, haar lakens waren bedrukt met lila-blaadjes. Ze liet zich op het bed vallen.
             Ik ging aan haar netjes opgeruimde bureau zitten. ‘Denk je echt dat ma en die vent van de leesclub iets hebben? Ik bedoel...’
             ‘Staf? Die gast kruipt op alles wat hij kan krijgen. Welkom in de echte wereld. Ik zeg je toch dat ik die twee al een tijd in de gaten hou.’

 

                   (Luc Geeraert)