Nieuwsarchief

Gaea Schoeters

Twee dagen Oblomov-gewijs plat op mijn rug
filosoferen over lineariteit en plots -
een idee -
de marketingmachine zal
alleen nog draaien voor zinnen,
langer dan zes woorden
en voor verbeelding
met het kaliber van Harpman.

 

Of
toch maar blijven liggen,
ondraaglijk licht
en de deadline van de letteren
uitdagen?

Gaea, het was een fijne avond.
Merci!

 

~ Betty

(En nu duimen dat die vervelend koppige spellingscorrectie ‘Harpman’ in haar waarde laat)

 

Dinsdag 29 november - des avonds …
De olifant in de porseleinkast van de Nederlandstalige literatuur laat
rechthoekige boeken onzacht neervallen in de bevroren polderklei.
Later nemen jongens in veelkleurige marcellekes ze mee
op de tonen van een melancholische Rus.
Naar plaatsen die enkel nog in ons hoofd bestaan.

Merci om (er) te zijn,

~ Isha

 

 

 

Gaea,

ik ben verliefd op woorden, en wat je ermee kan zeggen – gewoon door ze aan elkaar te rijgen.
Enfin … gewoon …
Toch wens ik heel vaak dat ik filmer was geworden, of muzikant - want het valt niet te ontkennen: hoe ouder ik word (en dat begint te tellen!), hoe meer ik verdwaal in beeld en klank.
Ja, ik hoorde alles wat je zei – soms meer de muziek dan de woorden.
Schoeters’ dansmuziek.
Ja, ik hoorde alles wat je zei. Tot ik ineens getroffen werd door de taal van je handen.
Nooit eerder zulke expressieve duimen gezien als die van jou.
Het verhaal van die duimen … ik ga het gebruiken, denk ik.

 

We hebben al veel gasten ontvangen bij het Collectief. Meestal sympathiek – hoewel soms met een klierig of hanig kantje. Vaak berucht, soms geducht. Zelfs gunfactorvolk kwam er bij ons over de vloer – al kenden we die term toen nog niet.
Maar … je bent (voor mij) de eerste die schrijver en mens liet samensmelten tot iets waar ik nog een naam voor moet verzinnen.
Blij dat je er was.

 

~ Ingrid