Nieuwsarchief

Niets is wat het lijkt

Zoals iedere werkdag – behalve op woensdag, dan had hij een midweekdipje – kwam Jos met een aanstekelijke glimlach het kantoor binnen. Altijd goedgeluimd, gladgeschoren, regelrecht uit een doosje. Man van principe; werk en privé bleven strikt gescheiden. Twee jaar geleden was zijn huwelijksbootje gezonken, maar dat hadden zijn collega’s pas recentelijk ontdekt.
Uit een flardje van een gesprek tijdens de lunchpauze bleek dat Jos een affaire had met iemand uit t’Stadt. Tjonge, jonge, hoe kon dat ooit goed gaan met een Strop? Hij had het over zijn bolleke, en dat ze een sterke blonde was. Voller dan de anderen. Met de meeste waardering sprak hij over haar. De collega’s knipoogden naar elkaar en maakten gebaren die alleen mannen begrijpen. Ja, er was geen twijfel mogelijk. Jos zette in het weekend de bloemetjes buiten.


Een week later zaten ze weer te luistervinken. Bolleke bleek ingeruild voor een pittige strogele blonde. Ze gniffelden, hun onderlijf kriebelde. Hun fantasie sloeg op hol. Hoe kreeg die Jos het toch voor elkaar? Hij was geen mister Universe, ook geen macho, eerder onzichtbaar. Wat deed vrouwen voor hem vallen?
Hun nieuwsgierigheid was gewekt. Eén van hen wist een mail van Jos te onderscheppen. Ja, die man wist van wanten. In één weekend had hij een lichtblonde Nederlandse (waarover hij allesbehalve complimenteus was) en een koperkleurige Ierse gepakt. Die laatste bleek heftig, temperamentvol, en ze smaakte naar karamel. De heren kwijlden.


Jos werd het middelpunt van de belangstelling. Op geraffineerde wijze - een vrouw zou het niet beter kunnen - probeerden zijn collega’s hem te verleiden tot het ontrafelen van zijn geheim. Jos glimlachte, wreef over zijn snor en zei koel: ‘Ja mannekes, geheimen zijn er om niet prijs te geven.’ Een luid gejoel barstte los, maar Jos hield voet bij stuk.
Hij bleek ook niet vies van het meer exotische type. Zo had Alain, niet de snuggerste van het stel, bij een telefoongesprek de woorden donkerbruin, zeer donker, stevig en fruitig opgevangen. Die woorden waren genoeg om verregaande conclusies te trekken.
Na het paasweekend liet Jos hen versteld staan. Hij was de taalgrens overgestoken en had kennis gemaakt met Blanche uit Namur. Blanche had zussen in Dentergem en Hoegaarden. Haar Vlaamse zussen hadden grote indruk gemaakt. Vooral de jonge collega’s zaten in zak en as. Hoe kreeg een man als Jos (zeker over de vijftig) het voor elkaar om het met drie vrouwen te doen? Zelf mochten ze blij zijn als ze eens per week, op zondagochtend, aan hun trekken kwamen.
En toen, twee weken voor Pinksteren, vonden de collega’s een envelop op hun bureau. Iedereen herkende het sierlijke handschrift van Jos. Een uitnodiging. Hun ogen rolden bijna uit hun kassen, monden vielen open.


                                                                       Uitgeverij ‘De bezopen ezel’ 
                                                                  nodigt u uit op de presentatie van

                                                                            BELGISCH BLOND

                                        De geschiedenis van bekende en minder bekende Belgische bieren. 
                                                                          Auteur: Jos Vermeiren.

 

~ Martine Muller